De uitdaging

Kan een verzekeraar een droogteclaim weigeren wanneer de ergste droogte in zestig jaar gedocumenteerd is door het nationaal meteorologisch instituut en de Spaanse overheid? Een groep bijenhouders uit de provincie Málaga had een collectieve landbouwverzekering afgesloten die onder meer droogteschade dekte. Tijdens het seizoen van 2005 — het zwaarste droogtejaar in de regio in zestig jaar — weigerde de verzekeraar alle claims, met als argument dat haar satellietmeetsysteem geen droogte had gedetecteerd in de getroffen gebieden.

De rechtbank in eerste aanleg wees de vordering volledig af. Onze cliënten, ervan overtuigd dat het detectiesysteem gebrekkig was, droegen ons op hoger beroep in te stellen.

Onze aanpak

Wij bouwden het hoger beroep voor het Provinciaal Hof van Málaga op drie pijlers.

Ten eerste betoogden wij dat de clausule die het begrip droogte beperkte tot het satellietmeetsysteem een beperkende clausule vormde in de zin van artikel 3 van de Spaanse Wet Verzekeringsovereenkomst, waarvoor uitdrukkelijke, individuele schriftelijke aanvaarding vereist was. Omdat dit niet was nageleefd, was de clausule niet tegenwerpbaar aan onze cliënten.

Ten tweede toonden wij aan dat de droogte een objectief en onweerlegbaar feit was: het Nationaal Meteorologisch Instituut bestempelde het als de ergste droogte in zestig jaar; er werd een noodwetgeving uitgevaardigd; de Junta de Andalucía riep een watercrisis uit; en de gerechtsdeskundige stelde een productiedaling van 48,66% vast. De verzekeraar erkende impliciet de tekortkomingen van haar systeem door het in 2006 te herzien en een circulaire te sturen waarin zij "vertekeningen en afwijkingen" erkende.

Ten derde toonden wij aan dat de verzekeraars de schade niet tijdig konden melden omdat het systeem van de verzekeraar nooit een droogte-alert publiceerde, zonder welke het contract geen claim toestond. De vertraging was uitsluitend aan de verzekeraar toe te rekenen.

Resultaat

Het Provinciaal Hof wees het hoger beroep volledig toe, vernietigde het vonnis in eerste aanleg en veroordeelde de verzekeraar tot betaling van alle geclaimde vergoedingen, plus de wettelijke renteopslag van 50% op grond van artikel 20 van de Wet Verzekeringsovereenkomst, met veroordeling in de proceskosten van de instantie.